[SF Hyukmin] Now & Forever
posted on 24 Oct 2009 14:52 by kazfiction in SF-Hyukmin
★ Now & Forever
บางครั้ง... การตัดสินใจบางอย่างที่เราคิดว่าใช่ มันก็ไม่ได้หมายความว่าสิ่งนั้นคือสิ่งที่ดีที่สุดนี่
แล้วผมเลือกถูกใช่ไหม?
เลือกคนที่ผมรัก
เลือกที่จะเดินเคียงข้างเขา
เลือกที่จะเป็นคนรักของโจวคยูฮยอน
และ
เลือกที่จะยอมเจ็บปวด...
ลมหนาวพัดผ่านไป ชายหนุ่มหน้าตาน่ารักกระชับเสื้อโค้ทตัวเก่งเข้ากับตัวโดยอัตโนมัติ ก่อนจะเบาลมหายใจอุ่นๆเข้าที่ฝ่ามือ ครั้นเหลือบไปทางไหน ก็เห็นแต่บรรดาคูรักจับมือกันอย่างเปิดเผย ซองมินได้แต่เงยหน้าถอนหายใจอย่างแผ่วเบา และหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า
... เหนื่อยที่ต้องวิ่งไล่ตาม เหนื่อยกับการถูกทอดทิ้ง ...
ผ้าพันคอผืนหนาถูกวางแหมะบนใบหน้า ซองมินเลื่อนมันออก ก่อนจะเห็นเพื่อนซี้เจ้าของผ้าอุ่นๆผืนนี้ยืนค้ำหัวอยู่ เจ้าของผ้าพันคอซุกมือเข้ากับเสื้อโค้ทก่อนจะเอ็ดคนตรงหน้าด้วยเสียงสั่นๆจากอากาศที่หนาวกว่าปกติ
“รู้ตัวว่าขี้หนาว แล้วยังจะปล่อยให้คอเย็นเสียอีก”
“ฮยอกแจอา”
ซองมินทำท่าจะส่งผ้าผืนนั้นคืน เมื่อจากท่าทีแล้ว คนที่ยืนค้ำหัวเค้าก็หนาวไม่แพ้กันหรอก
“พันซะซี่ เอ้า...เดี๋ยวฉันพันให้”
กลุ่มควันสีขาวลอยออกมาจากริมฝีปากของเพื่อนสนิท ริมฝีปากนั้นสั้นระริก แต่เจ้าตัวกลับดูไม่สนใจเสียเท่าไหร่ ฮยอกแจคว้าผ้าพันคอของตัวเองที่อยู่ในมือซองมินมา แล้วพันเข้าที่คอคนตัวเล็กกว่าทันที เสร็จแล้วก็นั่งตากลมหนาวอยู่ข้างๆ
“เดี๋ยวฉันอยู่เป็นเพื่อน”
“อย่าเลย ดูสิปากสั่นหมดแล้วฮยอกแจ”
“น่า... แค่หนาวนิดหน่อยเอง”
“นายเอาคืนไปเถอะ นายหนาว ฉันรู้นะฮยอกแจ” ว่าแล้วก็ทำท่าจะปลดผ้าพันคอออก
“เรื่องมากจริงแฮะ ...งั้นพันมันด้วยกันนั้นแหละ” ฮยอกแจบ่นเล็กน้อยก่อนจะใช้ผ้าพันคอผืนเดิมมาพันรอบคอของเขาและคนน่ารักข้างๆ
“นัดหมอนั้นไว้หรือป่าว?”
หัวกลมๆส่ายไปมา ก่อนจะพ่นลมหายใจใส่ฝ่ามืออีกครั้ง ฮยอกแจได้แต่ถอนหายใจ ... ทั้งๆที่เหนื่อย แต่ก็ยังหวัง เหมือนกับเขาสินะ ....
“หนาวหรอซองมิน? เอามือมานี่สิ”
ไม่พูดเปล่า ฮยอกแจคว้ามือเล็กๆคู่นั้นมากุมไว้แน่น ก่อนจะเบาลมหายใจของตัวเองใส่มือให้ แม้ว่าลมนั้นจะไม่ได้อุ่นไปกว่าลมหายใจของซองมินเสียเท่าไร แต่การกระทำนั้น ทำให้ซองมินรู้สึกอุ่นขึ้นเป็นกอง เมื่อเจ้าคนข้างตัวกุมมือเขาไว้
“อุ่นขึ้นหล่ะสิ ^^”
“ฮยอกแจอา ...นายไม่เห็นจำเป็นต้องมาลำบากเลย”
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเต็มใจ” รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากซีดๆนั้น
“ขอบคุณนะฮยอกแจ ขอบคุณ”
ผ่านไปนานโข กว่าคนที่ซองมินตั้งตารอจะออกมา เด็กหนุ่มขมวดคิ้วฉับเมื่อเห็นคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักนั่งตากลมหนาวอยู่ใต้คณะ เห็นดังนั้นฮยอกแจก็ฉีกยิ้มบางๆให้ซองมิน ร่างสูงโปร่งปลดผ้าพันคอออกแล้วพันเข้ากับคอของซองมิน แล้วเดินจากไปเมื่อเห็นว่าคนที่สมควรจะอยู่เคียงข้างซองมินมาแล้ว
“ทำไมยังไม่กลับบ้าน? รอทำไม?” เสียงห้วนๆของเด็กหนุ่มเอยขึ้นเมื่อเดินมาถึงหน้าคนรัก
“ก็เราอยากกลับบ้านพร้อมกับคยูฮยอน”
“ กลับบ้านๆ หนาวจะตายแล้วเนี้ย”
เด็กหนุ่มเบาปากก่อนจะสาวเท้าฝ่าลมหนาวอย่างเร็ว ซองมินมองแผ่นหลังที่เริ่มห่างออกไป เขาได้แต่ก้มหน้าก่อนจะกระชับผ้าพันคอให้แน่นขึ้น ได้แต่ซ่อนความน้อยใจ เอาไว้เท่านั้น ก่อนจะสาวเท้าเดินตามชายหนุ่มตรงหน้าไป
นานวันเข้า ความสัมพันธ์ของซองมินและคยูฮยอนดูจะแย่เข้าไปทุกที คนนึงได้แต่ตาม ในขณะที่อีกคนก็ห่างออกไป รอยยิ้มที่สดใสของซองมินก็ดูจะหดหายไปด้วย เหลือไว้แค่ความเศร้าหมองและหยาดน้ำตา
“ฉันเหนื่อย ...เหนื่อยจังเลยฮยอกแจ”
“อย่าคิดมากสิซองมิน”
“ฮยอกแจ นายว่าคยูฮยอนรักฉันไหม?”
“รักสิ”
“ทำไมฉันไม่รู้สึกแบบนั้นเลย”
“นายแค่สับสนนะซองมิน นายต้องเชื่อใจเขาสิ”
ทุกครั้งที่สับสน คนที่เคียงข้างจะเป็นใคร ถ้าไม่ใช่.... อีฮยอกแจ
“ทำไมถึงซึมแบบนี้ซองมิน เป็นอะไรไป”
“ป่าวนี่” ซองมินเอยเสียงเนือยๆ
“กระต่ายอ้วนปากแข็ง”
“ปากเปราะ! ว่าใครอ้วนกันอีฮยอกแจ”
“ร้อนตัวเองนะ”
“อีฮยอกแจ !!!”
ทุกครั้งที่ซึมเศร้า ใครกันที่คอยพาเขาออกจากความโศกเศร้านั้น ถ้าไม่ใช่ ...อีฮยอกแจ
“ฮึก... ฮึก....ฮืออ ...ฮยอก...ฮยอกแจ”
“ซองมิน! เป็นอะไรไป?!”
“อีก...แล้ว ฮึก....คยูฮยอน...ฮึก ...คะ...ควง...ฮึก”
“อย่าร้องไห้นะซองมิน อย่าร้อง”
ทุกครั้งที่ร้องไห้และเสียน้ำตา คนที่คอยปลอบใจและเช็ดน้ำตาจะเป็นใคร ถ้าไม่ใช่....อีฮยอกแจ
“ทำไมคยูฮยอนไม่เข้าใจเราเลย”
“ฮึก... ทำไมไม่มีใครเข้าใจเราเลย”
“อีฮยอกแจคนนี้ไง ที่เข้าใจนาย”
ทุกครั้งที่อยากให้ใครซักคนเข้าใจ คนนั้นจะเป็นใครถ้าไม่ใช่... อีฮยอกแจ
“คยูฮยอน....คยูฮยอนไม่รักเราแล้ว ฮึก...ฮยอกแจ...ฮยอกแจ”
“ซะ...ซองมิน”
“เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า”
“ฮึก...ไม่...ระ...หรอก...ฮึก คยูฮยอนควงคนอื่น ฮึก”
“ไอ้บ้านั้น !!! มันอยู่ไหนซองมิน!!! ไอ้บ้านั้นอยู่ไหนกัน!!!”
ทุกครั้งที่เจ็บปวด คนที่เป็นเดือดเป็นร้อนแทน จะเป็นใครถ้าไม่ใช่...อีฮยอกแจ
“ฮึก... เราไม่เหลือ...คะ...ใครแล้วฮยอกแจ ...ฮึก”
“ซองมิน เกิดอะไรขึ้น?!”
“เราอยากตาย ฮยอกแจ ...เราอยากตาย !!! ฮึก”
“นายอยู่ไหนอีซองมิน!! บอกฉันมาสิว่านายอยู่ไหน !!!!”
ทุกครั้งที่สิ้นหวังและท้อแท้ คนที่คอยดึงเขาขึ้นมาจะเป็นใคร ถ้าไม่ใช่...อีฮยอกแจ
อีฮยอกแจ....
คนที่ดีกับอีซองมินมาตลอด
คนที่อยู่เคียงข้างอีซองมินไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
คนที่คอยซับน้ำตาของอีซองมิน
คนที่สร้างเสียงหัวเราะให้อีซองมิน
คนที่ยอมทำได้ทุกอย่างเพื่ออีซองมิน
คนที่... รักอีซองมินข้างเดียวเสมอมา
ตากลมโตกรอกไปมาเมื่อครั้นลืมตาขึ้นมาแล้วพบกับเพดานสีขาวไม่คุ้นตา ซองมินกระพริบตา 2-3ทีเพื่อปรับโฟกัสให้เข้าที่ กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของสถานที่ ทำให้คนที่นอนหมดแรงอย่างเขาเดาได้ไม่ยากว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน จะเป็นที่ไหนไปได้ถ้าไม่ใช่โรงพยาบาล
“ฟื้นแล้วหรอซองมิน”
เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นจากข้างเตียง เรียกสติของซองมินกลับมาได้อย่างดี ...เสียงของอีฮยอกแจ.... น่ำเสียงที่เบาหวิวกับมือเรียวยาวที่คอยกุมมือขาวซีดของเขาไว้ ทำให้ซองมินรับรู้ได้ว่าคนๆนี้ห่วงเขาเพียงใด
“เอาน้ำไหม?”
ไม่ต้องรอให้อีกคนตอบ เพราะเจ้าตัวลุกขึ้นจัดแจงเสียเองเสร็จศัพท์ หลังจากดื่มน้ำและปล่อยให้ซองมินคิดอะไรอยู่พักนึง
“ฉันจะไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ รู้ไหม?”
“เขาไม่รักฉันฮยอกแจ ไม่มีใครรักฉันเลย ฉันจะอยู่ไปทำไมฮยอกแจ” ซองมินเอยเสียงแผ่วด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย
“ซองมิน~ ซองมิน~”
ฮยอกแจลุกขึ้นมานั่งข้างเตียง ก่อนจะกุมมือเล็กๆที่ขาวซีดนั้นไว้แน่น
“อย่าพูดว่านายไม่มีใครรัก อย่าพูดแบบนั้น”
“เขาไม่รักฉันฮยอกแจ เขาไม่รัก ฮึก...”
“นายเกิดมาเพราะความรักของพ่อแม่นะซองมิน นายจะพูดได้ยังไงว่าไม่มีใครรัก”
“แต่...คยูฮยอน” ฮยอกแจปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาช้าๆจากดวงตาใสๆตรงหน้า
“ฟังนะอีซองมิน นายมีคนอีกมากมายที่รักนาย ถึงนายจะไม่มีใคร นายยังมีฉันนะ”
“ฮยอกแจ~”
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนายยังมีฉันเสมอนะซองมิน”
“ทะ...ทำไมกัน”
“นายก็รู้ซองมิน นายรู้มันดี”
หลังจากซองมินออกจากโรงพยาบาล เขาก็ได้รับกล่องของขวัญเล็กๆในถุงสีสดใส จ่าหน้าถึงตัวเขา ลงชื่อคนส่งว่า...ฮยอกแจ
ซองมินอา...
ขอโทษที่ไม่ได้ไปรับ ...นายไม่โกรธใช่ไหมกระต่ายอ้วน? TwT
อย่าโกรธเลยนะ ฉันมีของมาไถ่โทษหล่ะ ^O^
ของขวัญนี่ฉันตั้งใจให้นายเลยนะ ! นายต้องชอบมันแน่ๆ
เชื่อฉันสิ ^^
……………ฮยอกแจ
ครั้นเปิดกล่องของขวัญ คนที่ถูกเปรียบเปรยเป็นกระต่ายอ้วนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆทั้งน้ำตา ...นาฬิกาข้อมือสีชมพูสดใส... ซองมินสวมมันเข้าที่ข้อมือเรียวเล็ก สายของนาฬิกานั้นปิดบังรอยแผลที่ข้อมือของเขาได้เป็นอย่างดี เด็กหนุ่มลูบสายนาฬิกาอย่างแผ่วเบา แล้วนึกถึงคำพูดของใครบางคนที่พูดกับเขาเอาไว้
“ฉันไม่ได้ทำดีกับนายเพราะนายกำลังอ่อนแอ”
“…”
“ฉันทำ เพราะฉันเต็มใจจะทำ ฉันไม่ได้หวังให้นายมารักฉันหรอกนะ”
“ฮยอกแจอา~”
“นอนเถอะกระต่ายอ้วน”
อีฮยอกแจ ไม่เคยคิดจะแย่งอีซองมินมาจากใคร
อีฮยอกแจ ไม่เคยหวังจะให้อีซองมินมารัก
อีฮยอกแจ มีความสุขกับการมองอีซองมินมีความสุข
อีฮยอกแจ ที่แสนดีของอีซองมิน
แล้วอีฮยอกแจจะรู้บ้างไหมนะ....ว่า
อีซองมิน ที่รักโจวคยูฮยอน
อีซองมิน ที่เกือบจะตายเพียงเพราะความคิดชั่ววูบ
อีซองมิน ที่มักพึ่งอีฮยอกแจเสมอ
อีซองมิน กระต่ายอ้วนของอีฮยอกแจ
อีซองมิน ที่รู้แล้วว่า เค้ารักใคร และใครที่ควรจะรัก
“ฮยอกแจ... เย็นนี้ที่หอประชุม จะมีงานของชมรมดนตรีหล่ะ”
“จะชวนฉันไปดูนาย ว่างั้น?”
ฮยอกแจเก็บข้าวของลงกระเป๋าเมื่อจบคลาส ทงเฮยิ้มกว้างก่อนจะพยักหน้ารัวๆ เจ้าตัวแสบทงเฮพูดเสียยาวเยียด ฮยอกแจได้แต่หัวเราะเบาๆอย่างไม่สนใจ ทงเฮยู่หน้า
“มีโชว์พิเศษด้วยนะ ไปเหอะ”
“ไม่จำเป็นต้องไปฟังเสียงปลาโดนเชือดนี่”
“ปากหรอนั้น?”
“ฮ่า...ฮ่า”
“งานนี้ exclusive มากๆเลยนะว้อย ไปให้ได้หล่ะ”
“ถ้าไม่ไปหล่ะ” ฮยอกแจหยักไหล่อย่างไม่สนใจ ก่อนจะถามหยั่งเชิง
“ซองมินไม่รักไม่รู้ด้วยนะ ไปหล่ะ~”
เจ้าตัวแสบหันมาหยักคิ้ว 1 ทีก่อนจะวิ่งปรู๊ดออกจากห้องอย่างเร็ว ปากก็พร่ำว่า... สายแล้ว สายแล้ว ไอ้ไก่บ้า!!!... ฮยอกแจส่ายหน้ากับท่าทางที่ไม่ยอมโตของทงเฮ ก่อนจะเดินผิวปากไปยังห้องประชุมของมหาวิทยาลัย
การแสดงมากมายบนเวที ดูท่าทีจะไม่มีโชว์ไหนที่จะทำให้ฮยอกแจหันมาสนใจบนเวทีได้เท่ากับโชว์สุดท้าย แสงไฟส่องเข้าที่กลางเวที อีซองมินอยู่ที่นั้นพร้อมกับกีต้าร์โปร่ง 1 ตัว ซองมินยิ้มเขินๆก่อนจะเคาะไมค์เป็นการเทสเสียง
“อีฮยอกแจ ...เพลงนี้คือเพลงของนาย”
Whenever I'm weary
from the battles that rage in my head
You make sense of madness
when my sanity hangs by a thread
I lose my way but still you seem to understand
Now and forever I will be your man.
Sometimes I just hold you
Too caught up in me to see
I'm holding a fortune that heaven has given to me
I'll try to show you each and every way I can
Now and forever I will be your man
Now I can rest my worries and always be sure
That I won't be alone anymore
If I'd only known you were there all the time
All this time
Until the day the ocean doesn't touch the sand
Now and forever I will be your man
Now and forever I will be your man
ฮยอกแจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามาอยู่หน้าเวทีได้ยังไง แสงสปอร์ตไลท์ที่ส่องมาที่เขามาจากไหน และสิ่งที่เขาได้ยินมันถูกแน่แล้วหรือ เขาได้ยินไม่ผิดใช่ไหม????
ทันทีที่เพลงบรรเลงจบลง ซองมินก็ส่งยิ้มมากให้เขา กว่าฮยอกแจจะรู้ตัวอีกทีนั้น เขาก็กำลังกอดซองมินที่กำลังดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของเขาเสียแล้ว
“ฮยอกแจ...ปล่อยเถอะ”
“อีกซักครั้งได้ไหม? พูดอีกซักครั้ง”
ฮยอกแจผละออกจากกระต่ายอ้วนของเขา พลางถามอีกซักครั้ง ซองมินกัดริมฝีปากเบาๆด้วยความเขินอาย ทั้งฮอลล์เงียบกริบรอฟังสิ่งที่ทั้งสองจะพูดด้วยใจจดใจจ่อ
“Now and Forever, I will be your man”
ฮยอกแจยิ้มกว้าง ก่อนจะกอดคนตรงหน้าราวกับกลัวว่าคนๆนี้จะหายไปไหน แล้วค่อยๆกระซิบอย่างแผ่วเบาที่ข้างหู
“ฉันก็จะเป็นผู้ชายของนายซองมิน ...ฉันรักนายนะ”
THE END
Talk:
เก่าแล้วหล่ะเรื่องนี้ แต่เพิ่งจะลากมาเก็บที่บลอค ฮ่าฮ่า
อ่านแล้วคิดถึงฮยอกมิน :D